اعتراض به «همایون شجریان» یا «چه بکن، چه نکن» بی‌جا؟



چرا هر اتفاقی را چنین پیچیده و بغرنج می‌کنیم و خواسته یا ناخواسته همواره دنبال کاسه‌ای زیر نیم کاسه هستیم؟