دلواپس‌ترین هاشمی دوران

همیاری؛ مصطفی داننده – هاشمی امروز را می‌شود، دلواپس ترین هاشمی دوران دانست. مروری بر سخنان این روزهای او حکایت از این معنا دارد که هاشمی به شدت نگران فردای ایران است. رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام در یکی از سخنرانی های خود ،ضمن یادآوری برخی تندروی‌های دهه اول انقلاب و در مراحل بعد اظهار کرد: «عده‌ای از مردم از آن تندروی‌ها رنجیدند، بعدها نیز شکل تندروی‌ها عوض شد که باید همه برای جلوگیری از پیشروی آن تلاش کنیم.»

  او بیش از هر سیاستمداری در ایران تجربه تلخ تندروی‌ها را چشیده است. هاشمی بسیاری از دوستان نزدیک خود مانند مطهری، بهشتی، رجایی و باهنر را به دلیل تفکر دگم عده‌ای از فرقان و منافقین را دست داد. می‌توان گفت این افراد شهدای تندروی در کشور بودند.

  هاشمی سال‌ها سنگ صبور بخشی از سیاسیون جامعه در مقابل تندروی‌ها بود. بسیاری از کسانی که امروز هاشمی را از زیر تیغ تیز تند انتقاد خود می‌گذرانند، بارها برای فرار از حمله‌های رقیب به هاشمی رفسنجانی پناه می‌بردند تا او مدافع آنها در قبال تندروی باشد.


  هاشمی در تمام دوران‌ها به ویژه در دهه ۶۰ و ۷۰ ، داور دعواهای سیاسی بوده‌ است و همین باعث شده است تندروی را به خوبی درک کند. حالا او این روزها بازهم از تندروی‌ها گلایه دارد. این گلایه رئیس جمهور پیشین ایران اما پررنگ تر از هر زمان دیگری است. شاید شرایط ویژه کشور باعث شده است تا آیت‌الله با تمام توان وارد صحنه شود و بی پروا خطر تندروی را هشدار دهد.

  همان گونه که محمد غرضی می‌گوید هاشمی کشور را متعلق به خود می‌داند و همین باعث شده است تا او نگران سرنوشت انقلاب باشد. هاشمی بنا بر تجربه سیاسی که در سی و هشت سال گذشته دارد می‌داند که کشور بیش از هر زمان دیگری احتیاج به آرامش دارد. او وقتی بعد از جنگ عهده دار پست ریاست جمهوری شد تلاش کرد آرامش را درکشور فراهم کند و اجازه ندهد دعواهای سیاسی، مردم خسته از جنگ را وارد جنگ تازه‌ای کند.

  در دهه ۹۰ نیز مردم خسته از تحریم‌ها هستند و دوست دارند در زمان پساتحریم آرامش در کشور حاکم باشد. آرام نبودن کشور در دوران پسابرجام، زهر بزرگی است که می‌تواند آرام آرام در رگ و پی این کشور نفوذ کند و زمینه ساز بحران‌های اساسی در کشور باشد.

  هاشمی نگران همین معناست. او به خوبی جریان مقابل برجام را می‌شناسد. او احساس می‌کند کسانی که امروز فریاد خیانت سرمی‌دهند منافع ملی برایشان اهمیتی ندارد. اما این افراد چه کسانی هستند؟

  ما این جریان سیاسی را با نام‌های دلواپسان، جبهه پایداری، طرفداران دولت احمدی نژاد و… می‌شناسیم. جریانی که از دهه ۷۰ به طور رسمی فعالیت‌های سیاسی خود را آغاز کرد. آنان هر چند به پاره ای سیاست های دولت سازندگی هم معترض بودند اما بیشتر در ابتدای کار دولت اصلاحات و در اعتراض به سیاست‌های فرهنگی آن پای به عرصه گذاشتند و کم کم در دولت احمدی نژاد وارد جرگه مدیران فرهنگی و اجتماعی شدند و بعد از آن نیز به مجلس راه یافتند تا پله‌های ترقی را سریع‌تر از هر جریان سیاسی دیگر در کشور طی کنند.

   این نحله سیاسی، دولت های قبلی جمهوری اسلامی ایران را دولت هایی غیرتوانمند و حتی در برخی مواقع فاسد می دانستند که انقلاب را از مسیر واقعی خود خارج کرده اند و جبران انچه را که ناکارآمدی در گذشته می خواندند وظیفه بزرگی برای خود می دانستند و از ان به عنوان بازگردان قطار انقلاب به ریل اصلی خود یاد می کردند و ابایی نداشتند که شماری از نیروهای رده اوال انقلاب و یاران رهبر فقید انقلاب را نیز دیگر شایسته همراهی ندانند.

  بر همین اساس مقابله با نیروهای قدیمی و تاثیرگذار انقلاب مانند آیت الله هاشمی، رییس جمهوری اسبق و بعدتر ناطق نوری و… در دستور کار این گروه قرار گرفت. از زمان ظهور این جریان سیاسی تا به امروز روسای سابق کشور از رئیس جمهور تا رئیس مجلس مورد شدیدترین هجمه های سیاسی قرار گرفتند. در این میان همراهی صداوسیما با در اختیار گذاشتن تریبون های گوناگون چه در رادیو و چه در تلویزیون در ترویج این تفکر به این جریان کمک فراوانی کرده است.

   هاشمی به خاطر همین ویژگی‌هاست که این جریان سیاسی را جدی ترین خطر فعلی انقلاب اسلامی تلقی می‌کند. او بر این باور است که دلواپسان فاصله فراوانی با خط امام دارند و مسیری را به غیر از مسیر امام خمینی و اصل انقلاب طی می‌کنند. رئیس مجمع تشخیص مصلحت این جریان را همان جریانی می‌داند که به گفته او در سال‌های ابتدایی انقلاب با امام مخالف بوده اند و ازبخش هایی از آنان به عنوان متحجرانی یاد می کند که دل امام نیز بنا برگفته خودشان از آنها خون بود.

  بر این پایه است که هاشمی اعتقاد دارد دیگر نباید اجازه داد عنان کار به دست این افراد بیفتد. همه این مسائل باعث شده است تا هاشمی امروز، دلواپس ترین هاشمی تاریخ باشد، کسی که در دهه هشتاد زندگی تلاش می‌کند گفتمان اعتدال را درکشور نهادینه کند.